*บทที่ 31*
💘เจ้าชายมานะกับจดหมายทองคำ💘
เวลานี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงตรงแล้ว แต่เว่ยเลี่ยยังนอนไม่หลับเพราะถูกคนเมาสุรารบกวน
ตาของเธอพยายามจะหลับลง แต่เสียงคนที่กำลังอาเจียนอยู่ในห้องน้ำทำให้เธอไม่สามารถพักผ่อนได้
"คุณ...คุณสบายดีไหม..."
"สบายดี...อืม..."
เขากระเซอะกระเซิงเปิดประตูห้องน้ำแล้วเดินออกมา
ใบหน้าของเขาแดงจัด แม้จะบอกว่าสบายดี แต่ดูเหมือนเขาจะรู้สึกไม่สบายอีกครั้งและวิ่งกลับเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาเจียนอีกครั้ง
เว่ยเลี่ยรีบตามเขาไปและใช้ฝ่ามือลูบหลังเขาเบาๆ
ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เข้ากับแอลกอฮอล์ และดูเหมือนจะทรมานมาก
"คุณมีโรคกระเพาะหรืออะไรแบบนั้นไหม..."
"มี...บางครั้งโรคกระเพาะก็กำเริบ..."
"ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไม่ควรดื่มแอลกอฮอล์สิ ถ้ารู้ว่าตัวเองไม่เข้ากับมันก็ควรจะหลีกเลี่ยง คุณไม่ใช่เด็กแล้ว คุณควรจะดูแลตัวเองได้แล้ว..."
ในขณะที่เขารู้สึกไม่สบายท้องและอยากอาเจียน เสียงพูดจาจาของเธอก็ทำให้เขารำคาญ แต่สัมผัสที่อ่อนโยนบนหลังทำให้เข�ิดว่านี่คือคำพูดที่เต็มไปด้วยความปรารถนาดี
ความรู้สึกอยากอาเจียนค่อยๆ หายไป และเขาก็มองดูเธออย่างละเอียด
แม้แสงในห้องน้ำจะไม่สว่างมาก แต่แสงที่สลัวๆ ก็ไม่ทำให้ความสวยของเธอลดลงไปเลย
เธอสวมชุดนอนสีขาวที่มีสายคล้องคอ และผมสีดำที่หนาและเป็นประกายปกคลุมตัวเธอไว้ เวลาเธอพูดและขยับหัว เส้นผมของเธอก็พลิ้วไหวไปมา ดูเหมือนบทกวี
ขนตาที่โค้งงามล้อมรอบดวงตากลมๆ ที่ใสสะอาดและดึงดูดใจ
ริมฝีปากสีชมพูที่เรียวเล็กดูน่าหลงใหล
ผิวขาวเนียนของเธอทำให้เขารู้สึกเหมือนหมาป่าสีขาวน้อยกำลังมาล่อลวงหัวใจของมนุษย์
"คุณกำลังทำอะไรอยู่...ได้ยินที่ฉันพูดไหม..."
เธอไม่รู้ว่าเขากำลังมองความสวยของเธออย่างละโมบ และกำลังโบกมือไปมาข้างหน้าเขา
ด้วยแรงกระตุ้นจากภายใน เขาจับมือที่บอบบางของเธอและดึงเธอเข้ามาหาตัวเขา
"ทำไมล่ะ..."
แม้ว่าเขาจะทำมือเธอเจ็บ แต่เธอก็ยังมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยหรืออาจจะเป็นการล่อลวง เขาไม่สามารถแยกแยะได้
ดวงตาที่กลมโตและชุ่มชื้นของเธอดูเหมือนผลองุ่นที่เขาอยากจะกัดกิน
"ถ้าฉันตายไป คุณก็คงจะดีใจสิ เพราะคุณจะได้ทุกอย่างที่ฉันมี..."
เขามองเว่ยเลี่ยตรงๆ และพูดคำที่ทำให้เธอตกใจ
สายตาของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่ดูเหมือนเขากำลังทดสอบเธอ
ดูเหมือนเขาจะสงสัยในความปรารถนาดีของเธอ
แม้ว่าแอลกอฮอล์จะทำให้ตาของเขาแคบลง แต่ความลึกของดวงตาก็ยังคงเหมือนเดิม
"ถ้าฉันตาย..."
"อย่าพูดแบบนั้น...ฉันไม่ชอบให้คุณพูดแบบนั้น..."
ทันใดนั้น เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป แต่เมื่อเขาตระหนักได้ เขาก็พบว่าตัวเองใช้มือปิดปากเธอ
เขาคิดว่าเธอจะโกรธ แต่เธอกลับหัวเราะออกมา
เขารีบเอามือออกจากปากและแก้มของเธอ แต่ความชื้นบนฝ่ามือของเขายังคงอยู่
เขารู้สึกอายและถอยหลัง แต่ไม่สามารถควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่เร็วขึ้นได้
คืนนี้ทำไมเหตุการณ์ถึงได้เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายขนาดนี้
ความรู้สึกที่หัวใจเต้นแรงไม่คงอยู่ได้นาน
เขารู้สึกอยากอาเจียนอีกครั้ง และห้องน้ำทั้งห้องก็เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็น
โชคดีที่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็รู้สึกดีขึ้น
"อ่า...เนคไทน์ี่ก็แก้ไม่หลุด..."
เขามองเธอที่คอถูกเนคไทรัดแน่นจนหายใจไม่ออก และรู้สึกหงุดหงิด
คืนนี้ถ้าเขาไม่ช่วย เธอก็คงจะนอนไม่หลับ และเขาก็เช่นกัน
"ให้ฉันช่วยไหม..."
"อืม..."
ดูเหมือนว่าเขาจะอ่อนเพลียจากการอาเจียน แม้แต่การพูดคำว่า "อืม" ก็ดูเหมือนจะยากสำหรับเขา
เมื่อได้รับอนุญาตจากเธอ เขาก็ช่วยเธอแก้เนคไทออก
หลังจากแก้เนคไทออกแล้ว เขามองเธออีกครั้งและพบว่าเธอกำลังงีบหลับ
"อืม..."
เขาหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นเธอที่ผมยุ่งเหยิงและศีรษะตกไปข้างหน้า
เขาไม่คิดว่าจะได้เห็นเธอในสภาพนี้สักวันหนึ่ง
ในเวลาปกติ เธอเป็นคนที่ดูดีและเรียบร้อยตลอดเวลา
ในห้องทำงานของเธอแทบจะไม่มีฝุ่นแม้แต่จุดเดียว และเธอมักจะมีผ้าเช็ดมืออยู่ในกระเป๋าเสมอ
ผมของเธอก็สลวยและเรียบร้อย และที่ทำงานเธอก็ดูเคร่งขรึมจนไม่น่าเชื่อว่าเธออายุแค่ 27 ปี
แต่ตอนนี้เธอดูเหมือนเด็กน้อยที่ยังไม่โตเต็มที่
ผมของเธอยุ่งเหยิง เสื้อผ้าเลอะเทอะ และเธอก็โซเซไปมา
"เสื้อของคุณเหม็นแล้ว...ถอดเสื้อคลุมออกเถอะ..."
เธอไม่ขยับเลย เขาจึงยกผมของเธอขึ้นจากหน้าผากและพบว่าเธอกำลังหลับจริงๆ
"คุณหมิงเช่อ...อย่านอนแบบนี้สิ ถ้าอยากนอนก็ไปนอนบนเตียงให้สบายๆ สิ"
เขาสะบัดไหล่ของเธอ และเธอก็ส่งเสียงครางแล้วลืมตาขึ้น
"ถอดเสื้อคลุมออกก่อนแล้วค่อยนอนบนเตียงนะ..."
คราวนี้ดูเหมือนเธอจะเข้าใจ
เธอพยักหน้าแล้วล้มตัวลงบนเตียง
แม้ว่าเธอจะนอนบนเตียงของเว่ยเลี่ย แต่เว่ยเลี่ยก็ไม่ต้องการพูดอะไรอีก เธอจึงนอนบนเตียงของเธอ
เวลาผ่านไปกว่าสิบเอ็ดโมงแล้ว และตาของเธอก็เริ่มปิดลง
แต่ในขณะที่เธอกำลังจะหลับ ขาที่หนักของเขาก็ทับลงบนตัวเธอ
"คนนี้เป็นอะไรไป..."
คนเมาสุรามักจะไม่รู้ตัว ดังนั้นมันก็คงเป็นแบบนี้
เธอคิดและเบาขาออกจากตัวเธอ
แต่ขาของเขากลับทับเธออีกครั้ง
แรงที่มากเกินไปทำให้หัวของเธอเจ็บ
เธอลุกขึ้นนั่งและมองเขา แต่เขาก็ยังหลับอยู่เหมือนไม่รู้เรื่องอะไร
"เขาคงไม่ได้ตั้งใจ..."
เธอปลอบใจตัวเองและพยายามนอนต่อ
แต่เมื่อเธอเกือบจะหลับอีกครั้ง...
"อ่า...ตายแล้ว...ก้นฉัน..."
เขาถูกเตะที่ก้นจากด้านหลังจนกระดูกสันหลังแข็งทื่อ
เขาโดนเตะด้วยแรงของผู้ชาย และยิ่งแย่ไปกว่านั้นคือเขากำลังหลับอยู่และเตะโดยไม่รู้ตัว
ถ้าเขาตั้งใจเตะ เธอยังสามารถพูดอะไรได้ แต่ตอนนี้เขากำลังหลับอยู่และเตะแบบนี้ เธอจึงต้องทน
"โอ้ย...เจ็บจัง..."
ถ้าเขาตั้งใจเตะ เธอยังสามารถพูดอะไรได้ แต่ตอนนี้เขากำลังหลับอยู่และเตะแบบนี้ เธอจึงต้องทน
"เขากำลังเมาและทำให้ฉันปวดหัวไปหมด"
เธอรู้สึกเสียใจที่สงสารเขา
"ไอ้บ้า..."
เธอไม่สามารถทนได้อีกต่อไปและด่าเขาออกมา
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
แสงอาทิตย์ส่องเข้ามาในห้องผ่านหน้าต่างที่เปิดไว้
อุณหภูมิในห้องเพิ่มขึ้น และแสงแดดที่ส่องเข้ามาทำให้ผิวของหมิงเช่อรู้สึกร้อน
เมื่อเขาลืมตาขึ้น...
"ฮึ...ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง..."
สถานที่ที่เขานอนหลับไม่ใช่บนเตียง แต่เป็นใต้เตียง
หมิงเช่อผู้มีอำนาจไม่เคยตกจากเตียงของตัวเองเลย
ตอนนี้...เกิดอะไรขึ้น
มีใครบางคนแกล้งเขาหรือเปล่า
"ฉันมาอยู่ใต้เตียงได้ยังไง...อ่า!!!กระดูกสันหลังฉันแข็งทื่อแล้ว...ดูเหมือนว่าฉันนอนบนพื้นกระเบื้องทั้งคืน..."
เขาพยายามลุกขึ้นแต่ลำบาก จึงต้องใช้มือดันเตียงเพื่อลุกขึ้น
เหตุการณ์ที่ตกจากเตียงในชีวิตของเขานับเป็นเรื่องที่แปลกมาก
การนอนหลับบนพื้นนั้นแย่ยิ่งกว่า
ตอนนี้กระดูกสันหลังของเขาแข็งทื่อและร่างกายรู้สึกหนักเหมือนถูกกดทับ
"แล้วเด็กผู้หญิงคนนั้นหายไปไหน..."
เขามองไปที่เตียงและพบว่าผ้าห่มและมุ้งถูกพับอย่างเรียบร้อย
เขารู้ว่ามันต้องเป็นเว่ยเลี่ยแน่นอน
"โธ่!!สามีของฉันทั้งตัวเย็นชาเพราะนอนบนพื้นกระเบื้อง แต่เธอไม่แม้แต่จะปลุกฉัน..."
ใบหน้าของหมิงเช่อเต็มไปด้วยความโกรธ และเขาก็ตำหนิเว่ยเลี่ยก่อนจะเดินไปที่ห้องน้ำโดยพยายามควบคุมอาการปวดหลัง
เขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนผลักเขาจากเตียง
❤️❤️❤️❤️❤️❤️
หมิงเช่อผู้มีอำนาจที่มีกระดูกสันหลังแข็งทื่อและยังเมาจากแอลกอฮอล์ ตัดสินใจที่จะหยุดงานครึ่งวัน
เขาต้องการแผ่นแปะหลังเพราะปวดหลัง จึงเดินเข้าไปในห้องอาหารที่เขาคิดว่าอาจจะมีแผ่นแปะอยู่
ที่นั่น เขาพบแม่บ้านกำลังดื่มกาแฟกับแขก
"โอ้...คุณหมิงเช่อตื่นแล้วนี่...นั่งสิ...คุณจะทานอาหารเช้าไหม..."
"อืม..."
เมื่อเธอเห็นเขา ดวงตากลมๆ ที่ชุ่มชื้นของเธอก็มองมาที่เขา
เขาปวดหลังและไม่อยากพูดอะไร จึงพูดแค่ "อืม" แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ และสั่งกาแฟกับขนม
"คุณขนิษฐา...ฉันปวดหลัง...ช่วยเอาแผ่นแปะหลังให้ฉันหน่อย..."
"คุณปวดหลังหรอ...แผ่นแปะหลังนี่...หมดแล้ว...ถ้าคุณต้องการด่วน ฉันจะให้ชมชมไปซื้อให้..."
"ไม่ต้องซื้อแล้ว คุณขนิษฐา
เว่ยเลี่ยเมื่อเช้านี้เจอชมชมไปตลาด เลยสั่งให้เธอซื้อมาแล้ว
ชมชม เธอช่วยเอาแผ่นแปะหลัง TIGER BALM มาให้หน่อย..."
หมิงเช่อรู้สึกประหลาดใจ
เด็กผู้หญิงคนนี้รู้ล่วงหน้าหรือเปล่าว่าฉันจะปวดหลัง 😄
เธอซื้อแผ่นแปะไว้ล่วงหน้า แสดงว่าเธอสนใจฉัน
แต่ยังมีบางอย่างในใจที่ฉันยังไม่สามารถให้อภัยได้
"พี่เว่ยเลี่ย...ฉันเอาแผ่นแปะหลังมาแล้ว...
จะให้คุณขนิษฐาช่วยแปะให้ไหม..."
"ให้มา...เราจะแปะให้เอง..."
ในห้องอาหารมีคนงานอยู่สี่คน แต่เธอไม่ขอให้ใครช่วย เธอจะทำเอง
หมิงเช่อมองเธอโดยไม่กระพริบตา
เขารู้สึกแปลกใจในใจ
=========================================================================
Comments
Post a Comment